กระทู้ยามสาย (๗๘)

เห็นจากกระทู้คุณยายโม ผมก็มีโฆษณาเหมือนกัน แต่เป็นโฆษณาสมัยก่อนครับ



เป็นโฆษณาร้านถ่ายรูปที่ใครเคยใช้บริการคงจะนึกภาพออก

หลังจากเข้าไปสั่งรูปขนาดเท่าใด จำนวนเท่าไหร่ และชำระเงินแล้ว เจ้าของร้านจะเชิญขึ้นไปชั้นบน ซึ่งเป็นห้องปิดทึบ ถึงแม้ว่าจะเป็นห้องติดหน้าต่างบานกระจกก็เถอะ ช่างก็จัดการให้เป็นห้องทึบจนได้

ช่างภาพหรือตัวเจ้าของร้านเองนั่นแหละที่รอต้อนรับอยู่แล้ว จะรับใบสั่งงานจากเจ้าของร้าน แล้วให้ลูกค้าตกแต่งหน้า เปลี่ยนชุดตามความประสงค์ ในห้องส่วนตัวของร้าน ส่วนตัวช่างภาพแยกตัวไปเตรียมฟิล์มมาใส่กล้อง เตรียมไฟ เปิดสวิชท์เตรียมพร้อม ซึ่งผมว่ากล้องถ่ายรูปคงมีน้ำหนักไม่น้อย พอๆ กับกล้องถ่าย ทีวี.กระมัง ?

ครั้นลูกค้าพร้อมแล้ว ช่างภาพก็จะจัดท่าทาง วางมุมมองที่คิดว่าสวยเก๋ แล้วเปิดไฟลองแสงดู ครั้นเห็นว่าใช้ได้แล้ว ก็จะมุดเข้าไปในผ้าคลุมหลังกล้อง ซึ่งเป็นภาพหัวกลับ มือถือลูกยางไกชัตเตอร์เตรียมพร้อม

"ยิ้มหน่อย"
"เงยหน้าอีกนิดครับ"

พอได้ที่ ก็กดปุ่มชัตเตอร์ พร้อมกับเสียงหายใจโล่งอกของลูกค้า ที่จะพ้นจากแสงไฟอันร้อนผ่าวเสียที

จากที่เห็นภาพถ่าย ผมคิดว่ามีความชัดสูง เก็บไว้ได้นานจนกว่าบวมน้ำฝนหรือมีปลวกมาแทะนั่นแหละ  

เดี๋ยวนี้ แต่ละคนกลายเป็นช่างภาพ เซลฟี่ตัวเองวันละหลายหน จนร้านถ่ายรูปถ้าไม่เลิกกิจการ ก็ผันตัวเองเป็นร้านล้างอัดรูปแทนครับ